| กว่าจะเป็น Momentclub01 |
|
เรื่องราวต่างๆที่กำลังจะถ่ายทอดต่อไปนี้ คือความเป็นมาของคำว่า "Momentclub คลับแห่งการเดินทาง...ของภาพถ่าย" สมัยเด็กๆ คุณฝันว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไรกันบ้างครับ? ผมเชื่อว่าทุกคนล้วนมีความฝัน สมัยเด็กๆพวกเราต่างก็ฝันไปแตกต่างกันตามแต่อิทธิพลของสภาพแวดล้อม การ์ตูนที่อ่าน หรือหนังที่ได้ดู แต่พอโตขึ้นมาหน่อย เราต้องเดินตาม "ค่านิยม" ที่บังคับให้ต้องเลือกเรียนสายวิทย์ สายศิลป์ หรือสายอาชีพ ทั้งๆที่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าในโลกแห่งความเป็นจริงของอาชีพต่างๆนั้นเหมาะกับพวกเขาหรือไม่ บางคนพบเส้นทางที่ตัวเองรักก็รำ่เรียนไปอย่างมีความสุข บ้างคนก็เรียนไปเรื่อยๆโดยไม่ได้คิดอะไรมาก เอาแค่ได้ใบปริญญามาก็น่าจะเพียงพอ หลายคนพอจบการศึกษาก็ตั้งหน้าตั้งตาหางานในสาขาวิชาชีพที่ตัวเองได้ใบปริญญามา โดยเอาความรู้เป็นตัวตั้ง และเอา "ความรู้สึก" เป็นตัวรอง ผมเองก็ได้รับอิทธิพลของกระแสสังคมเช่นเดียวกัน ร่ำเรียนสายวิทย์เพราะรู้สึกว่าท้าทายดี และชอบการคำนวณ แถมงานฝีมือต่างๆที่เกี่ยวกับศิลปะก็ทำได้ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ ยิ่งถ้าให้คัดลายมือทีไร คนเขียนมือซ้ายอย่างผมเป็นต้องเสียเปรียบทุกที ทำเอาหน้ากระดาษเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด ก่อนการเอนทรานซ์พี่ชายผมได้ซื้อกล้องให้ผมหนึ่งตัว โดยขอให้สัญญาว่าห้ามเปิดกล่อง จนกว่าจะสอบเอนทรานซ์ติด! โดยพี่ชายผมก็เป็นส่วนหนึ่งในแรงบันดาลใจของความรักในการถ่ายรูป เพราะสมัยที่เค้าเรียนมัธยม เค้าก็เป็นหนึ่งในสมาชิกชมรมถ่ายภาพของโรงเรียน และก็ชอบถ่ายโน่นถ่ายนี่มาให้ดูอยู่เรื่อยๆ ก้าวแรกสู่รั้วมหาวิทยาลัยในฐานะนิสิตคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์หมาวิทยาลัย ผมยังไม่มีโอกาสเปิดกล่องดูกล้องภายใน เพราะมัวแต่ตื่นเต้นดีใจไปกับสถาบันการศึกษาแห่งใหม่ จนกระทั่งในวันนั้น วันที่ได้จุดแรงบนดาลใจให้เดินทางตามความฝันมาจวบจนทุกวันนี้ วันนั้น นิสิตนักศึกษาทุกคนต้องเข้าไปในหอประชุม พร้อมกับรับชมสไลด์ มัลติวิชั่น (สมัยนั้นยังใช้เครื่องฉายสไลด์กันอยู่) ภาพและเสียงประกอบเรื่องราวของเด็กต่างจังหวัดคนหนึ่ง ที่ตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือตั้งแต่เช้ายันค่ำ ทั้งริมทุ่งนาและบนหลังควาย ภายใต้แสงเทียนและหลอดไฟ จนกระทั่งประสบความสำเร็จได้ร่ำเรียนในสถาบันการศึกษาแห่งนี้ ทุกๆภาพที่ได้ถ่ายทอดเรื่องราวเหล่านั้น ช่างสื่ออารมณ์กับคนดูได้ดีเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งดูไปนานเท่าไหร่ ก็ยิ่ง "อิน" กับความรู้สึกที่ภาพได้ถ่ายทอดออกมา จนกระทั่งตอนจบสไลด์ มีโลโก้เล็กๆขึ้นว่า "จัดทำโดย ชมรมถ่ายภาพ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย" วินาทีที่ก้าวออกมาจากหอประชุม ผมเร่ิมรู้ตัวแล้วว่าผมต้องการ "อะไร" จากชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ นอกไปจากกระดาษหนึ่งใบที่ใครๆเรียกว่า "ปริญญา" (ติดตามตอนต่อไปเร็วๆนี้นะครับ) |
