"พวกเราเอาแต่ใจครับ ไม่ขออะไรมาก ขอแค่คนเอาแต่ใจ มาร่วมกันประกาศอย่างเงียบๆให้ลั่นปางอุ๋ง"

ถ้าหากจะบอกว่าปางอุ๋งเป็นสถานที่ที่มีมากกว่าแค่การเป็นสถานที่ท่องเที่ยวคงไม่ผิดจากความเป็นจริงมากนัก

ความสวยงามของปางอุ๋งนั้นเหมือนมีมนตร์สะกดให้ผู้คนที่ได้มีโอกาสแวะมาเยี่ยมเยียนเยี่ยมชม ต้องลืมความเป็นจริง ลืมความวุ่นวาย ในโลกแห่งความรีบร้อนเร่งด่วน

ปางอุ๋งทำให้เวลาแทบจะหยุดเดินกันได้เลยทีเดียว ยิ่งยามที่ตื่นขึ้นมาก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เดินไปกันเงียบๆ หาจุดที่คิดว่าดีที่สุดสำหรับการชมแสงแรกของวัน สูดกลิ่นที่หอมที่สุด ไม่มีกลิ่นใดมาเทียบได้ กลิ่นธรรมชาติและอากาศบริสุทธิ์ ช่างเป็นกลิ่นที่ไม่สามารถสร้างสรรค์เลียนแบบได้ นั่งชมกันตั้งแต่ลำแสงแรกๆแอบผ่านมาเรียกน้ำย่อย จนค่อยๆเปลี่ยนสี สะท้อนกับเมฆกลุ่มนั้นกลุ่มนี้ เป็นการแสดงที่มีให้ดูทุกวัน และไม่เหมือนกันซักวัน นั่งอยู่แล้วลืมไปเลยครับ ลืมไปเลยว่าเรามีตัวตน

หลายๆคนที่ยังไม่มีโอกาสไป มักจะมีสองคำถามครับ คำถามแรกคือมีอะไรที่ปางอุ๋ง? ปางอุ๋งไม่มีอะไรเลยครับ มีอยู่แค่สามอย่าง แสงอาทิตย์ น้ำ และ สน พอแล้วและพอดีมากๆ สามอย่าง ไม่เคยเห็นใครอยากได้มากกว่านี้ อีกคำถามคือ แล้วไปทำอะไรกันที่ปางอุ๋ง? คำตอบง่ายๆก็คือ "ไปไม่ต้องทำอะไร" ไปนั่งเฉยๆแล้วก็หายใจครับ แค่นี้ก็เกินพอแล้ว

"เรา เข้าไป สร้างขยะ เราจำได้แค่ว่า เราเดินทางเข้าไปลำบากเพียงใด แต่เราไม่เคยนึกว่า การนำขยะออกมาก็ยาก และลำบากเพียงนั้น"

ถ้าจะเปรียบ ปางอุ๋งคงเปรียบได้กับสตรีขี้อายที่แฝงกายให้อยู่ห่างจากสายตาใครต่อใคร ไม่อยากให้ใครได้พบ ไม่อยากให้ใครได้เจอ แต่ถ้าใครคนใดไม่ว่าจะชายหรือหญิงได้เห็นเธอแค่เพียงในหางตาแล้วล่ะก็ จะพบว่าเสน์ห์และจิตวิญญาณนั้นช่างน่าค้นหา น่าสัมผัสเกินกว่าที่จะเก็บไว้เงียบๆคนเดียวได้

นี่คงเป็นเหตุผลหนึ่งที่วันนี้ปางอุ๋งต้องต้อนรับพวกเราทุกคนในจำนวนที่เกินกว่าความพอดีในหลายๆครั้งหลายๆครา เพราะใครที่ได้สัมผัสแล้วก็บอกกล่าวกันต่อมา จนวันนี้นักท่องเที่ยวและช่างภาพทั้งหลาย ไม่มีใครที่ไม่รู้จักเธอคนนี้

กับแผนการเดินทางที่เตรียมๆกันมา เวลาที่เราแต่ละคนเข้าไป ทุกๆคนจะบอกว่าเสียดายที่มีเวลาสั้นไป อยู่ได้ไม่นานก็ต้องกลับกันแล้ว แต่จากมุมมองของปางอุ๋ง หากเธอพูดได้ เธอคงจะกระซิบกับพวกเราอย่างเหนื่อยล้า ว่าพวกเรามากันเยอะเกินไป และพวกเราอยู่กันนานเกินไป หนึ่งวันกับร้อยคน ก็รบกวนเธอไปอีกนานเท่านาน

เรา อยากได้บรรยากาศที่ดีแสนดี จึงนำรถเข้าไปจอดริมน้ำ เพราะเราอยากทานอาหารเช้าให้ได้บรรยากาศ เรา เอาเต๊นท์ไปกางทับผืนหญ้างามๆที่ทำให้ปางอุ๋งเป็นปางอุ๋ง ด้วยความคิดที่ว่ายิ่งใกล้ยิ่งสวย โดยที่เราไม่ใส่ใจรักษา เรา มีความสุขเสียจน ต้องร้องรำทำเพลง จนดึกจนดื่น เรา รู้ว่าเธอสวยมาก และต้องได้ชมให้ได้ จนไม่ใส่ใจในกฎและระเบียบที่ทางราชการผู้ดูแล วางไว้เพื่อประโยชน์ส่วนรวมและเพื่อปางอุ๋ง เรา เข้าไป สร้างขยะ เราจำได้แค่ว่าเราเดินทางเข้าไปลำบากเพียงใด แต่เราไม่เคยนึกว่าการนำขยะออกมาก็ยากและลำบากเพียงนั้น เรา ไป แล้วเราก็กลับ เรา ได้ชม แล้วเราก็กลับ

 

ถึงเวลาแล้วที่เราจะช่วยกันครับ กับโครงการ "ลั่นปางอุ๋ง" โครงการที่ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าใจ พวกเราเอาแต่ใจครับ ไม่ขออะไรมาก ขอแค่คนเอาแต่ใจมาร่วมกันประกาศอย่างเงียบๆให้ลั่นปางอุ๋ง ว่าเราจะไปเยี่ยมเธอ ให้สมกับคำว่าเยี่ยมจริงๆ เราจะดูแล รักษา และทำให้ความงามของเธอมั่นคงและถาวร

อยากเข้าร่วมไหมครับ ไม่ต้องไปสมัครที่ไหน ไม่ต้องไปสมัครกับใคร แค่เพียง สมัครใจ และให้คำมั่นกับใจตัวเราเองนี่แหละ ว่าเราจะลั่นปางอุ๋ง แล้วถ้าเป็นไปได้ก็ช่วยกันติด เข็มกลัดลั่นปางอุ๋ง แสดงตัวตน และ เพื่อช่วยประชาสัมพันธ์โครงการต่อไป

ถ้าใครยังไม่ตัดสินใจเรื่องเข็มกลัด ทางโครงการฯก็ยังอยากจะเก็บข้อมูลของผู้ที่ให้คำมั่นไว้นะครับ จะได้ทราบจำนวนเพื่อประโยชน์ต่อๆไป โดยสามารถอ่านรายละเอียดเพิ่มเติม เกี่ยวกับสิ่งที่จะช่วยกันปฏิบัติเพื่อเป็นการรักษาปางอุ๋ง และ ลงชื่อได้ที่หน้า ร่วมกับเรา ครับ